Beginnersfouten één en twee

Woensdagavond ben ik moe. Gewoon moe. Doordat ik de volgende dag kaartjes voor een concert heb en vrijdag naar een toneelstuk ga, moest ik de dagen daarvoor even creatief schuiven met mijn hardlooptrainingen. Het gevolg is dat ik een paar zware trainingen achter de rug heb zonder enige vorm van rust er tussenin en ik woensdagmiddag al piepend en krakend hardlopend naar huis ga. Het was lekker, het was fijn, maar ik ben blij dat het er op zit. Het had echt niet veel langer moeten duren.

Wat volgt is een gehaast avondeten, een kort bezoek van een loodgieter die naar een kleine lekkage komt kijken en ik sluit mijn dag af met het nog eenmaal nalezen van een rapport dat De Atheïst voor haar deeltijdstudie in moet leveren. Tenminste, ik denk dat ik mijn dag daarmee afsluit, want volgens De Atheïst moet ze nog hardlopen. Toch?

Heel even kom ik in de verleiding om te zeggen dat ze het uit mag stellen. Heel even maar. Het gebeurt op het moment dat ik naar buiten kijk in de richting van de donkere en beregende omgeving waar we moeten gaan hardlopen. Ik zie hoe de wind met de bomen speelt en ook al zit ik zelf lekker warmpjes binnen, toch voel ik haast de kou van buiten. Ik voel hoe die mijn lichaam binnentrekt en mijn toch al stramme en stijve spieren nog eens extra teistert. Ik heb er gewoon even oprecht geen zin in.

Maar toch gaan we. Naar buiten. Hardlopen. De Atheïst heeft het de afgelopen weken namelijk hardnekkig volgehouden en er beginnen zelfs steeds vaker van die momentjes te komen dat haar hardlopen ook echt die naam verdient. Het gaat iets minder langzaam dan vroeger en de afstand van vijf kilometer die haar een paar maanden terug nog onmogelijk leek, is nu zelfs bijna gewoontjes geworden. Ik heb het zelfs al aangedurfd om voor te stellen dat we binnenkort een rondje Zevenhuizerplas kunnen lopen, eventueel met een pauze ertussenin, en dat is toch nog 2,5 kilometer langer. Haar reactie daarop was veel minder afwijzend dan ik had verwacht.

Maar nu is dat even niet aan de orde. Nu wil ik het liefst zo kort mogelijk hardlopen, maar De Atheïst heeft andere plannen. Door het concert en het theater wordt namelijk ook haar aantal hardloopdagen beperkt en daarom wil ze perse vijf kilometer gaan lopen. Treuzelend trek ik mijn hardloopkleding aan. Mijn schoenen. BliepBliep zoek ik op. Ik rek het allemaal zo lang mogelijk terwijl De Atheïst, geheel tegen haar gewoonte in, al lang en breed op mij zit te wachten.

Heel mijn lichaam protesteert. Alsjeblieft. Nee. Kom op. Je HEBT al gelopen vandaag. Het is KOUD buiten. Geef me de tijd om je spieren te laten herstellen. Hier BINNEN. Waar het WARM is. Kijk naar die TV dan. Die lekkere bank. Dat behaaglijke dekentje. WAAROM toch? WAAROM wil je nu nog naar buiten?

Maar dan zijn we buiten en is mijn tegenzin ook in één keer weg. Het stramme gevoel in mijn spieren is na een minuut of twee al verdwenen en het gaat eigenlijk best lekker zo. Met voldoende kleding valt de kou zelfs nog wel mee en ik heb zelfs het gevoel dat ik echt aan het hardlopen ben. Zeker omdat De Atheïst bezig is met haar snelste twee openingskilometers ooit.

Maar dat laatste is helaas een beginnersfout. Te snel gestart. Ik wist het wel, maar De Atheïst heeft liever niet dat ik er wat van zeg. Als ik er al wat van zeg, dan moet ik niet zeggen dat ze 'te snel' gaat, maar gewoon 'niet langzaam genoeg'. Dat laatste vindt ze namelijk meer recht doen aan haar eigen tempo en bij nog langzamer lopen heeft ze het gevoel dat ze stilstaat. Terwijl dat een paar weken terug toch echt haar normale hardlooptempo was.

De laatste drie kilometers lijdt De Atheïst onder haar beginnersfout. Ze heeft het zwaar en zet met pijn en moeite door. Ik heb het daarentegen enorm naar mijn zijn en ik ben blij dat ik ben gegaan. Bijna had ik namelijk ook zelf een beginnersfout gemaakt. Misschien wel de grootste beginnersfout die er bestaat. Bijna had ik namelijk een excuus bedacht om niet te gaan hardlopen.

Comments

[Geplaatst door: Hans]

Kon je het zonder stoffer en blik af of moest je haar opvegen ?