SnakeMaster's log

To run or not to run

Eind vorig jaar wist ik al dat het met mijn marathonvoorbereiding niet echt goed zou gaan komen. De vliegtickets voor onze vakantie naar Marokko waren al gekocht en ik wist dat ik van 11 februari tot en met 1 maart op vakantie zou zijn. Backpacken om precies te zijn en dus zou ik maar weinig tot geen tijd hebben om tussendoor ook nog eens te gaan hardlopen.

Met de marathon van Rotterdam op het programma kwam deze vakantie dan ook niet echt ideaal uit. Juist in de periode dat ik het aantal kilometers op zou moeten voeren, zou ik ineens het tegenovergestelde gaan doen. Toch is het niet door laten gaan van die vakantie of het zoeken van een andere datum geen optie geweest. Het kwam nu eenmaal zo uit en daarmee moest ik het maar doen. Zelfs voor mij zijn er in het leven nog andere dingen dan hardlopen. Soms dan.

Heel even heb ik nog wel overwogen om dan maar van de marathon af te zien. Heel even maar. Het vooruitzicht om op marathondag WEL in Rotterdam te zijn, maar om de marathon dan NIET te lopen, sprak me totaal niet aan. Kort nadat we de vliegtickets voor Marokko hadden gekocht, schreef ik me dus voor de marathon in. De laatste kilometers van die marathon zal ik vast wel spijt gaan krijgen van die beslissing, maar dat vooruitzicht leek me nog altijd beter dan om treurig langs de kant te gaan staan.

Het feit dat ik wist dat ik binnenkort heel wat kilometers mis zou gaan lopen, heeft ook zijn weerslag gehad op de rest van de voorbereiding. Nog steeds haal ik elke week gemiddeld zo'n 70 kilometer (niet echt veel, niet echt weinig) maar echt lange trainingen zaten er niet bij. Verder dan 26 kilometer ben ik zelfs nog niet gekomen. Dat kwam deels door klusverplichtingen in de weekends en ook nog door een vorstperiode waardoor ik als koukleum niet langer dan twee uur buiten kon blijven. Maar ook speelde in mijn achterhoofd mee dat ik toch nooit een volwaardige marathonvoorbereiding af zou kunnen maken. Waarom zou ik me uitsloven om eventjes 30 kilometer af te raffelen als ik straks toch 2,5 week vrijwel niks ga doen?

Als ik begin maart terugkom van vakantie heb ik nog maar iets meer dan een maand voorbereiding over. Waarschijnlijk is dat niet genoeg voor een goede tijd op de marathon en ik vrees zelfs dat ik het weer heel zwaar ga krijgen. En dat terwijl vorig jaar na vijf dramatische marathons de puzzelstukjes eindelijk op hun plaats vielen en ik vrij gemakkelijk een voor mij haast onmogelijk gehouden tijd liep. Ik zie er dan ook heel erg tegen op om dit jaar met zo weinig echte training toch nog de marathon te lopen.
Maar ik zie er dus nog altijd meer tegenop om de marathon niet te lopen. Het is soms moeilijk om een hardloper te zijn.

01-02-2009: Aart van Hovenloop, 5 kilometer, Bleiswijk

De vijf kilometer vind ik een kutafstand.
Oh? Had ik dat al eens gezegd? Meerdere keren zelfs? Dat zou dan heel goed kunnen, maar voor wat betreft de vijf kilometer kan ik dat niet vaak genoeg zeggen. Ik haat 'm. Hoe sneller je loopt, hoe eerder je er van af bent, hoe kapotter je gaat en hoe meer je daardoor de vijf kilometer haat.

Toch had ik er afgelopen zondag weer eentje op het programma staan. Bij mijn club worden ze nu eenmaal om de zoveel tijd als interne wedstrijd georganiseerd en omdat ik graag wedstrijdjes loop bij de club was ik er ook nu weer bij. Maar om nu te zeggen dat ik er heel erg veel zin in had? Mwahh... Nee dus.

De eerste kilometer ging makkelijk. Maar de eerste kilometer gaat altijd makkelijk, dus dat zei nog eigenlijk niks. Ik had dan ook totaal geen idee hoe het voor de rest zou gaan. Dus toen één enthousiasteling me na anderhalve kilometer vroeg of ik het erg vond dat hij achter me bleef hangen en welke tijd ik van plan was om te gaan lopen, antwoordde ik dat ik dat helemaal niet erg vond en dat ik een tijd van laag in de 20 minuten wilde lopen. Meer dan dat was ik ook niet van plan.

Toch bleef het maar goed gaan en langzaamaan begon ik te denken dat ik misschien wel weer eens onder die twintig minuten grens zou kunnen duiken. Maar dan moest ik wel ietsjes versnellen. Niet echt een fijn vooruitzicht als je al bijna maximaal loopt, maar met een klein groepje voor me had ik een mooi richtpunt.

Vanaf dat moment ging het meteen een stuk minder makkelijk. Een tempo van net boven de vier minuten per kilometer gaat nog, maar net iets onder de vier minuten per kilometer is voor mijn doen knoeperthard en daarom moeilijk vol te houden. Op weg naar het groepje voor me had ik echter de mazzel dat ik bij Willem, part-time blogger en full-time clublegende, aan kon haken. Nog steeds was het allemaal niet eenvoudig en alle meters stonden nu in het rood, maar ik hoefde hem alleen nog maar te volgen. Het aftellen tot aan de finish was begonnen.

Met nog iets meer dan een kilometer te gaan, voelde ik dat ik Willem niet meer kon volgen. Paniek natuurlijk. Zou ik nu alsnog het schema van een sub-twintig minuten moeten laten gaan? Waarom ging het opeens niet meer? Krampachtig probeerde ik het tempo nog een laatste keer op te voeren om zo bij te blijven, maar Willem bleef maar op me uitlopen. Ik kon niet anders dan hem laten gaan, maar een snelle blik op BliepBliep leerde me dat dit geen schande was. Willem was gewoon nog eens extra aan het versnellen en door mijn pogingen hem bij te houden, liep ik zelf nu ook heel ruim onder de vier minuten per kilometer. Weliswaar niet met twee vingers zoals hij, maar ik deed het toch maar mooi eventjes.

Mijn eindtijd was uiteindelijk 19 minuten en 43 seconden. Slechts één keer ben ik tien seconden sneller geweest en daarom was ik ook meer dan tevreden met deze tijd. Waarschijnlijk is het ook de eerste keer geweest dat ik de tweede helft van een vijf kilometer sneller heb gelopen dan de eerste helft. Misschien begin ik het na tien jaar hardlopen dan eindelijk door te hebben.

Cursus hardlopen voor Nordic Walkers (3/3)

Dat de INWA (Stichting Nordic Walking Nederland) een cursus hardlopen zou geven, was inmiddels wel duidelijk. De enorme commotie die dit veroorzaakte onder Nordic Walkers was door het gehele land merkbaar. Zo moest het kantoor van de INWA dagelijks enkele keren worden ontruimd vanwege bommeldingen. En vooral berucht is de demonstratie van boze Nordic Walkers op het Malieveld die uit de hand liep na een ludieke actie van hardlopers waarbij zij hekken rondom het Malieveld plaatsten.

Toch weigerde de INWA toe te geven aan de agressie van haar leden en de geplande cursus werd dan ook niet geschrapt. Uw verslaggever werd door woordvoerster Geertruida uitgenodigd om zelf deel te nemen aan de cursus. Op deze manier wil de INWA haar beschadigde imago weer enigszins herstellen.

In de nacht van vrijdag op zaterdag wordt een groepje van pakweg twintig mensen in een geblindeerde bus en onder politiebegeleiding vervoerd naar een geheime locatie. Volgens Geertruida is al deze geheimzinnigheid noodzakelijk door alle incidenten van de afgelopen tijd. Alle veiligheidsmaatregelen zijn geen overbodige maatregelen en de flinke wallen onder de ogen van Geertruida geven dan ook aan dat het voor haar geen makkelijke tijd is geweest. De stemming in de bus is dan ook bedrukt en het gezelschap vrolijkt pas weer op als eendrachtig "een potje met vet" wordt gezongen.

Ondanks alle geheimhouding worden we bij aankomst, we hebben dan al 875 potjes met vet langs horen komen, opgewacht door een groep woedende Nordic Walkers. Als we Geertruida vragen om een reactie op al deze boze mensen die met hun stokken boven hun hoofd staan te zwaaien, reageert ze vinnig: "Dat zijn geen stokken! Dat zijn poles!"
Hierna moet ze bukken om één van die zogenaamde poles te ontwijken die van buiten dwars door een ruit heen wordt gegooid.

De cursus zelf bestaat uit een theoriegedeelte 's ochtends en een praktijkgedeelte in de middag. Op de achtergrond is continu het geluid van boze Nordic Walkers te horen, vergezeld door waterkanonnen en helikopters. De ME is dan ook massaal uitgerukt om de hordes Nordic Walkers in bedwang te houden. Tijdens de zoveelste charge van de ME lukt het één van de actievoerders toch om door de barrière heen te breken en eventjes wordt de cursus onderbroken door een woedende man.
"Verraders! Nazi's! NSB! Jullie zijn allemaal verraders!" schreeuwt hij, vlak voordat hij wordt afgevoerd door een beveiligingsbeambte.

In de tussentijd heeft de cursusleider zelf ook zijn handen vol aan de cursisten. Als hij tijdens de theorieles uitlegt dat je voor hardlopen geen poles nodig hebt, trekken de meeste gezichten wit weg. Achter in het lokaal gaat een hand omhoog. Het blijkt een Nordic Walker te zijn die wil weten of die laatste opmerking van de docent een grap was. Hij dacht namelijk dat hij bij een cursus Nordic Running terecht was gekomen. Als de docent geduldig uitlegt dat dit toch echt een cursus hardlopen is en dat dit niets met poles te maken heeft, valt het heel even stil in het zaaltje. Daarna barst één Nordic Walker in huilen uit.

De docent stelt een korte pauze voor en als we weer verder gaan, is de helft van de cursisten spoorloos verdwenen. De rest krijgt nu les in de omgangsvormen van hardlopers. De meesten blijken dit al goed te beheersen, want "we hebben dit al zo vaak gezien bij dat schorriemorrie". Het ijskoud negeren of het schamper lachen richting de afbeelding van een Nordic Walker gaat de meesten goed af. Eentje stelt zelfs voor om het geleerde in praktijk te brengen door een flauwe tekst over Nordic Walkers op internet te plaatsen, maar dan grijpt de docent in. "Dat gaat echt te ver, beste mensen. Dat zou wel heel erg flauw zijn!"

Na de lunch is het dan ook tijd voor de praktijk en nu is de nervositeit binnen de groep pas echt goed te merken. Het gaat nu gebeuren! De cursisten moeten nu in het echt gaan hardlopen! Bij de eerste poging tot hardlopen gaat het meteen al mis. Zeven cursisten blijken stiekem toch hun poles mee te hebben gesmokkeld en zij kunnen direct vertrekken. De kleine groep van vijf mensen die overblijft, blijkt heel veel moeite te hebben met hardlopen. Zonder hun vertrouwde poles vallen drie mensen bij de eerste stappen al omver, weer een ander valt flauw. De laatste cursist weigert zelfs om te gaan hardlopen. Geëmotioneerd stort zij zich in de armen van uw verslaggever terwijl zij luidkeels brult: "Ik kan het niet! Ik kan het niet! Ik dacht dat ik het zou kunnen, maar ik kan het niet!"

Dit is voor Geertruida het teken om de cursus per direct te staken. De overgebleven cursisten worden in de bus gedirigeerd en tien minuten later worden we door de ME al door de afzettingen heen gelaten. Als de demonstranten ons zien vertrekken, is er een luidkeels gejuich te horen. Het vertrek van ons wordt als een overwinning gevierd.

Het was ieder weldenkend mens al duidelijk dat Nordic Walking niets voor hardlopers is. Maar als er één ding is wat deze dag heeft duidelijk gemaakt, is dat wel dat hardlopen ook niets voor Nordic Walkers is.